Vrouwen beschermen is kinderen beschermen
De afnemende bevolkingsgroei in ons land staat regelmatig op de agenda. Toch geloof ik dat we deze kwestie niet alleen moeten bekijken vanuit economische omstandigheden of geboortecijfers, maar ook vanuit de vraag hoe zeker vrouwen en kinderen naar de toekomst kunnen kijken.
Een gesprek vandaag met een buurvrouw van wie ik veel houd, bracht me ertoe deze regels te schrijven. Ik heb het over een moeder die zwaar teleurgesteld is door de ontrouw van haar man en die vandaag grotendeels alleen probeert te voorzien in de zorg, de opvoeding en alle behoeften van haar kind. De alimentatie die zij ontvangt, is onder de huidige levensomstandigheden niet genoeg om in de behoeften van haar kind te voorzien en rond te komen.
Er zijn duizenden vrouwen die aan de ene kant moeten werken en aan de andere kant hun kinderen moeten opvoeden, en die zowel de economische als de emotionele last alleen dragen.
Als het krijgen van een kind een gezamenlijke beslissing van twee ouders is, waarom rust de verantwoordelijkheid voor dat kind dan zo vaak op de schouders van slechts één van hen?
De relevante bepalingen van het Turkse Burgerlijk Wetboek, in het bijzonder de artikelen 182 en 327, zijn gebaseerd op het belang van het kind en op de onderhoudsplicht van beide ouders. Een huwelijk kan eindigen, maar de ouderlijke verantwoordelijkheid jegens de kinderen eindigt niet. Kinderalimentatie mag niet slechts een wettelijk vastgesteld bedrag blijven; zij moet worden beoordeeld in het licht van de werkelijke behoeften van het kind en de actuele economische omstandigheden.
Het is gemakkelijk om jongeren te zeggen dat ze moeten trouwen, een gezin moeten stichten en kinderen moeten krijgen. De echte vraag is of we hun een veilige toekomst kunnen bieden.
Als vrouwen vrezen dat zij bij het einde van hun huwelijk samen met hun kinderen in een economische impasse belanden; als zij de zorglast alleen moeten dragen; als zij wanhopige keuzes moeten maken tussen werk en moederschap, dan kunnen we die realiteit niet negeren.
Daarom moet er beleid komen dat de economische zelfstandigheid van vrouwen ondersteunt, moeten alimentatierechten effectief worden gehandhaafd, moet kinderopvang breder beschikbaar worden en moeten eenoudergezinnen worden versterkt.
Want het gaat niet alleen om vrouwenrechten; het gaat om kinderrechten, sociale rechtvaardigheid en de toekomst van ons land.
Laten we niet vergeten dat de economische en psychische moeilijkheden van de moeders die de toekomst van onze kinderen vormen, ook de toekomst van de samenleving raken. Om kinderen in liefde, veiligheid en rust te laten opgroeien, moeten ook de mensen die hen opvoeden zich veilig voelen.
Als we bevolkingsgroei willen, moeten we niet alleen het krijgen van kinderen aanmoedigen, maar ook de verantwoordelijkheid voor de opvoeding eerlijk verdelen.
Sterke gezinnen worden gebouwd op vertrouwen, niet op angst. Gelukkige kinderen groeien op bij ouders die zich veilig voelen.
Als we onze toekomst echt willen beschermen, mogen we onze vrouwen vandaag niet alleen laten en de last van onze kinderen niet op de schouders van één ouder leggen.
Want de toekomst van een land wordt niet alleen bepaald door hoeveel kinderen er worden geboren, maar door de wereld waarin die kinderen opgroeien.
Vrouwen beschermen is kinderen beschermen. En kinderen beschermen is onze toekomst beschermen.
