Әйелдерді қорғау — балаларды қорғау
Еліміздегі халық өсімі қарқынының төмендеуі жиі талқыланады. Алайда бұл мәселені тек экономикалық жағдай немесе туу көрсеткіші тұрғысынан емес, әйелдер мен балалардың болашаққа қаншалықты сеніммен қарай алатыны тұрғысынан да бағалауымыз керек деп сенемін.
Бүгін өзім қатты жақсы көретін көршіммен болған әңгіме мені осы жолдарды жазуға итермеледі. Күйеуінің опасыздығынан қатты көңілі қалған, бүгін баласының күтімін, білімін және барлық қажеттіліктерін негізінен жалғыз өзі қамтамасыз етуге тырысып жүрген ана туралы айтып отырмын. Ол алатын алимент қазіргі тұрмыс жағдайында баласының қажеттіліктерін өтеуге де, күн көруге де жетпейді.
Бір жағынан жұмыс істеп, екінші жағынан бала тәрбиелеуге мәжбүр, экономикалық та, эмоционалдық та ауыртпалықты жалғыз көтеріп жүрген мыңдаған әйел бар.
Ендеше, егер баланың дүниеге келуі екі ата-ананың ортақ шешімі болса, неге сол баланың жауапкершілігі көбіне тек біреуінің иығында қалады?
Түркия Азаматтық кодексінің тиісті ережелері, ең алдымен 182 және 327-баптары, баланың басым мүддесін және ата-ананың асырау міндетін негізге алады. Неке тоқтатылуы мүмкін, бірақ балалар алдындағы ата-аналық жауапкершілік тоқтатылмайды. Алимент тек заңмен белгіленген сан болып қалмауы керек; ол баланың нақты қажеттіліктері мен қазіргі экономикалық жағдайды ескере отырып бағалануы тиіс.
Жастарға үйлен, отбасы құр, бала сүй деу оңай. Негізгі мәселе — оларға қауіпсіз болашақ ұсына алу.
Егер әйелдер неке бұзылғанда балаларымен бірге экономикалық тығырыққа тірелеміз деп қорықса; күтім жүгін жалғыз көтеруге мәжбүр болса; жұмыс пен аналық арасында амалсыз таңдау жасаса, біз бұл шындықты елемей қала алмаймыз.
Сондықтан әйелдердің экономикалық тәуелсіздігін қолдайтын саясат әзірленіп, алимент құқықтарының тиімді орындалуы қамтамасыз етілуі, балаларды күту қызметтері кеңейтілуі және толық емес отбасылар нығайтылуы керек.
Өйткені мәселе тек әйелдер құқығында емес; бұл — балалар құқығы, әлеуметтік әділет және еліміздің болашағы.
Балаларымыздың болашағын қалыптастыратын аналардың экономикалық және психологиялық қиындықтары қоғамның болашағына да әсер ететінін ұмытпайық. Балалар махаббат, қауіпсіздік пен тыныштықта өсуі үшін оларды тәрбиелеп отырған адамдар да қауіпсіз болуы керек.
Халық санының өсуін қаласақ, тек бала сүюді ынталандырып қана қоймай, бала тәрбиесінің жауапкершілігін де әділ бөлісуіміз керек.
Мықты отбасылар қорқынышпен емес, сеніммен құрылады. Бақытты балалар өзін қауіпсіз сезінетін ата-аналардың қолында өседі.
Болашағымызды шын қорғағымыз келсе, бүгін әйелдерімізді жалғыз қалдырмауымыз, балаларымыздың жүгін бір ата-ананың иығына артып қоймауымыз керек.
Өйткені елдің болашағы тек қанша баланың дүниеге келгенімен емес, сол балалардың қандай әлемде өскенімен айқындалады.
Әйелдерді қорғау — балаларды қорғау. Ал балаларды қорғау — болашағымызды қорғау.
