Kadınları Korumak, Çocukları Korumaktır
Ülkemizde nüfus artış hızının düşmesi sıkça gündeme geliyor. Ancak inanıyorum ki bu meseleyi yalnızca ekonomik koşullar veya doğum oranları üzerinden değil, kadınların ve çocukların geleceğe ne kadar güvenle bakabildiği üzerinden de değerlendirmeliyiz.
Bugün çok sevdiğim bir komşumla yaptığım sohbet beni bu satırları yazmaya yöneltti. Eşinin ihanetiyle büyük bir hayal kırıklığı yaşayan, bugün çocuğunun bakımını, eğitimini ve bütün ihtiyaçlarını büyük ölçüde tek başına karşılamaya çalışan bir anneden söz ediyorum. Aldığı nafaka, mevcut yaşam koşullarında çocuğunun ihtiyaçlarını karşılamaya ve hayatını sürdürebilmeye yetmiyor.
Bir yanda çalışmak, diğer yanda çocuğunu büyütmek zorunda olan; hem ekonomik hem de duygusal yükü tek başına taşıyan binlerce kadın var.
Peki, bir çocuğun dünyaya gelmesi iki ebeveynin ortak kararıysa, o çocuğun sorumluluğu neden çoğu zaman tek bir ebeveynin omuzlarında kalıyor?
Türk Medeni Kanunu’nun 182. ve 327. maddeleri başta olmak üzere ilgili hükümleri, çocuğun üstün yararını ve anne-babanın bakım yükümlülüğünü esas alır. Evlilik sona erebilir; ancak çocuklara karşı ebeveynlik sorumluluğu sona ermez. Nafaka, yalnızca hukuken belirlenmiş bir rakamdan ibaret kalmamalı; çocuğun gerçek ihtiyaçları ve güncel ekonomik koşullar çerçevesinde değerlendirilmelidir.
Gençlere evlenmelerini, aile kurmalarını ve çocuk sahibi olmalarını söylemek kolaydır. Asıl mesele, onlara güvenli bir gelecek sunabilmektir.
Kadınlar, evlilikleri sona erdiğinde çocuklarıyla birlikte ekonomik bir çıkmaza sürükleneceklerinden endişe ediyorlarsa; bakım yükünü tek başlarına taşımak zorunda kalıyorlarsa; çalışma hayatı ile annelik arasında çaresiz tercihler yapıyorlarsa bu gerçekleri görmezden gelemeyiz.
Bu nedenle kadınların ekonomik bağımsızlığını destekleyen politikalar geliştirilmeli, nafaka haklarının etkin biçimde uygulanması sağlanmalı, çocuk bakım hizmetleri yaygınlaştırılmalı ve tek ebeveynli aileler güçlendirilmelidir.
Çünkü mesele yalnızca kadın hakları değil; çocuk hakları, sosyal adalet ve ülkemizin geleceğidir.
Unutmayalım ki çocuklarımızın geleceğini şekillendiren annelerin yaşadığı ekonomik ve psikolojik güçlükler, toplumun geleceğini de etkiler. Çocukların sevgi, güven ve huzur içinde büyüyebilmeleri için onları yetiştiren insanların da güvende olması gerekir.
Nüfus artışını istiyorsak yalnızca çocuk sahibi olmayı teşvik etmemeli, çocuk yetiştirmenin sorumluluğunu da adil biçimde paylaşmalıyız.
Güçlü aileler korkuyla değil, güvenle kurulur. Mutlu çocuklar, kendini güvende hisseden ebeveynlerle yetişir.
Geleceğimizi gerçekten korumak istiyorsak bugün kadınlarımızı yalnız bırakmamalı, çocuklarımızın yükünü tek bir ebeveynin omuzlarına terk etmemeliyiz.
Çünkü bir ülkenin geleceği yalnızca kaç çocuğun dünyaya geldiğiyle değil, o çocukların nasıl bir dünyada büyüdüğüyle belirlenir.
Kadınları korumak, çocukları korumaktır. Çocukları korumak ise geleceğimizi korumaktır.
