న్యాయ చింతనను తీర్చిదిద్దిన ఆలోచనాపరులు మరియు న్యాయశాస్త్రవేత్తల ఎంపిక చేసిన సూక్తులు, ధృవీకరించిన మూలాలతో.
న్యాయం సామాజిక సంస్థల మొదటి సద్గుణం; ఆలోచనా వ్యవస్థలకు సత్యం ఎలాగో అలాగే.
ప్రతి వ్యక్తికి న్యాయంపై ఆధారపడిన అనుల్లంఘనీయత ఉంది; దానిని సమాజం మొత్తం యొక్క సంక్షేమం కూడా తోసిపుచ్చలేదు.
అన్యాయం చేయడం, అన్యాయానికి గురికావడం కంటే చెడ్డది.
న్యాయం అంటే ప్రతి ఒక్కరూ తమ పని తాము చేయడం, ఇతరుల పనిలో జోక్యం చేసుకోకపోవడం.
పౌరులలో ఏ ఒక్కరో పాలించడం కంటే చట్టం పాలించడమే సముచితం.
చట్టం అనేది రాగద్వేషాలు లేని వివేకం.
న్యాయం అంటే సమానత్వం అని భావిస్తారు, అది నిజమే — అయితే అందరికీ కాదు, సమానులకు.
మంచి మనిషి సద్గుణం, మంచి పౌరుడి సద్గుణం తప్పనిసరిగా ఒకటే కావు.
సమన్యాయం అనేది చట్టం తన సాధారణ స్వభావం వల్ల లోపభూయిష్టమైన చోట దానికి చేసే దిద్దుబాటు.
చట్టం యొక్క పరాకాష్ఠ అన్యాయం యొక్క పరాకాష్ఠ. (Summum ius, summa iniuria)
న్యాయాధికారి మాట్లాడే చట్టం; చట్టం మౌనంగా ఉండే న్యాయాధికారి.
ప్రజల సంక్షేమమే సర్వోన్నత చట్టం కావాలి. (Salus populi suprema lex esto)
మనం స్వేచ్ఛగా ఉండగలగడం కోసమే మనమందరం చట్టాలకు సేవకులం.
చట్టం అనేది మంచిదీ, న్యాయసమ్మతమైనదీ అయిన దాని కళ. (Ius est ars boni et aequi)
చట్టాలను తెలుసుకోవడం అంటే వాటి పదాలను గుర్తుంచుకోవడం కాదు, వాటి శక్తినీ అర్థాన్నీ గ్రహించడం.
న్యాయం అంటే ప్రతి ఒక్కరికీ వారి హక్కును ఇవ్వాలనే స్థిరమైన, శాశ్వతమైన సంకల్పం.
చట్టం యొక్క ఉపదేశాలు ఇవి: నిజాయితీగా జీవించడం, ఎవరికీ హాని చేయకపోవడం, ప్రతి ఒక్కరికీ వారి హక్కును ఇవ్వడం.
ఎవరూ తమ సొంత వ్యాజ్యంలో న్యాయమూర్తిగా ఉండకూడదు. (Nemo iudex in causa sua)
అవతలి పక్షాన్ని కూడా వినాలి. (Audi alteram partem)
చట్టం ఎక్కడ ముగుస్తుందో, అక్కడ నిరంకుశత్వం మొదలవుతుంది.
చట్టం యొక్క లక్ష్యం స్వేచ్ఛను రద్దు చేయడం లేదా పరిమితం చేయడం కాదు, దానిని కాపాడి విస్తరించడం.
అధికార దుర్వినియోగం జరగకుండా ఉండాలంటే, అధికారమే అధికారాన్ని నిలువరించేలా వ్యవస్థ ఏర్పాటు కావాలి.
తీర్పు చెప్పే అధికారం శాసన, కార్యనిర్వాహక అధికారాల నుండి వేరుగా లేకపోతే స్వేచ్ఛ ఉండదు.
పౌరుడి రాజకీయ స్వేచ్ఛ అంటే తన భద్రత గురించి ప్రతి ఒక్కరికీ ఉండే నమ్మకం నుండి పుట్టే మనశ్శాంతి.
అనవసరమైన చట్టాలు అవసరమైన చట్టాలను బలహీనపరుస్తాయి.
మనిషి స్వేచ్ఛగా పుడతాడు, కానీ ప్రతిచోటా సంకెళ్లలో ఉన్నాడు.
అత్యంత బలవంతుడు కూడా తన బలాన్ని హక్కుగా, విధేయతను కర్తవ్యంగా మార్చనంత వరకు, ఎల్లప్పుడూ యజమానిగా ఉండేంత బలవంతుడు కాడు.
మానవత్వాన్ని, అది నీలో ఉన్నా మరెవరిలో ఉన్నా, ఎల్లప్పుడూ అదే సమయంలో లక్ష్యంగా చూసేలా, ఎన్నడూ కేవలం సాధనంగా చూడకుండా ప్రవర్తించు.
ఏ సూత్రం సార్వత్రిక నియమం కావాలని నువ్వు అదే సమయంలో కోరుకోగలవో, ఆ సూత్రం ప్రకారమే ప్రవర్తించు.
హక్కు అంటే ఒకరి స్వేచ్ఛాయుత ఎంపిక మరొకరి ఎంపికతో స్వేచ్ఛ యొక్క సార్వత్రిక నియమం ప్రకారం సమన్వయం కాగల షరతుల సమాహారం.
న్యాయ వ్యవస్థ అనేది సాకారమైన స్వేచ్ఛ యొక్క రాజ్యం.
ఒక నిర్దోషి బాధపడటం కంటే పది మంది దోషులు తప్పించుకోవడం మేలు.
న్యాయవ్యవస్థకు ఖడ్గంపైనా, ఖజానాపైనా ప్రభావం లేదు; దానికి బలమూ లేదు, సంకల్పమూ లేదు, ఉన్నది తీర్పు మాత్రమే.
పాలన విషయంలో ఒక ప్రజానీకంలోని మెజారిటీకి ఏదైనా చేసే హక్కు ఉందనే సూత్రాన్ని నేను అధార్మికమైనదిగా, అసహ్యకరమైనదిగా భావిస్తాను.
చట్టం అనేది చట్టబద్ధమైన ఆత్మరక్షణ అనే సహజ హక్కు యొక్క వ్యవస్థీకరణ.
నాగరిక సమాజంలోని ఏ సభ్యునిపైనైనా, అతని ఇష్టానికి విరుద్ధంగా, అధికారాన్ని న్యాయబద్ధంగా ప్రయోగించగల ఏకైక ప్రయోజనం ఇతరులకు హాని కలగకుండా నివారించడమే.
ఒక్కరు తప్ప మానవజాతి మొత్తం ఒకే అభిప్రాయంతో ఉన్నా, ఆ ఒక్కరిని మౌనం వహింపజేయడం మానవజాతికి ఎంత అన్యాయమో, ఆ వ్యక్తికి అధికారం ఉంటే మానవజాతిని మౌనం వహింపజేయడం కూడా అంతే అన్యాయం.
చట్టం యొక్క జీవం తర్కం కాదు: అది అనుభవం.
మా వద్ద ఎవరూ చట్టానికి అతీతులు కారు.
స్వేచ్ఛ అంటే బాధ్యత. అందుకే చాలామంది దానికి భయపడతారు.
స్వేచ్ఛ అంటే ఎల్లప్పుడూ భిన్నంగా ఆలోచించేవారి స్వేచ్ఛే.
న్యాయం జరగడమే కాదు, అది జరుగుతున్నట్లు స్పష్టంగా, నిస్సందేహంగా కనిపించాలి కూడా.
మనిషి స్వేచ్ఛగా ఉండటానికి శిక్షింపబడ్డాడు.
చట్టం అనేది ప్రాథమిక మరియు ద్వితీయ నియమాల కలయిక.
ఎక్కడ జరిగే అన్యాయమైనా ప్రతిచోటా ఉన్న న్యాయానికి ముప్పే.
చట్టం అనేది మానవ ప్రవర్తనను నియమాల పాలనకు లోబరిచే ప్రయత్నం.
వ్యక్తిగత హక్కులు వ్యక్తుల చేతిలో ఉన్న రాజకీయ తురుఫు ముక్కలు.
ప్రభుత్వం తాను పాలించే వారిని సమాన శ్రద్ధతో, గౌరవంతో చూడాలి.
ప్రజలకు వారి మానవ హక్కులను నిరాకరించడం అంటే వారి మానవత్వాన్నే సవాలు చేయడం.
మనల్ని కదిలించేది ప్రపంచం పూర్తిగా న్యాయంగా లేదన్న గ్రహింపు కాదు; మన చుట్టూ స్పష్టంగా సరిదిద్దగల అన్యాయాలు ఉన్నాయనీ, వాటిని తొలగించాలని మనం కోరుకుంటున్నామనీ.